Met Kees Bol op school in 1973 | Academie voor Industriele Vormgeving Eindhoven

Har Sanders | dagboekbrief september 2009

September is een veel bewogen maand geweest. Zo lag ik een paar dagen in het ziekenhuis en belde Peter de oudste zoon van Kees Bol me op om te vertellen dat zijn vader, mijn dierbare vriend en leermeester Kees Bol, op 16 september j.l. overleed. 21 September zou hij 93 jaar geworden zijn, hij is op zijn verjaardag begraven. Hij was niet ziek, hij was klaar met zijn leven. Kees heeft veel voor mij betekend. In de rouwkaart stond ‘Kees hield hartstochtelijk van de wereld die hij met eigen ogen kon zien’. Dat klopt, zijn hele oeuvre ademt levensvreugde. (▼ scroll verder)

Kees Bol | bewogen lucht en water | 1978

Kees was 35 jaar toen ik hem leerde kennen, ik 22 jaar en meteen mocht ik mee met hem naar buiten, allebei op de fiets. Hij bekeek met aandacht hoe ik mijn werk achter op de bagagedrager had bevestigd. Ik kon het staketsel openvouwen en dan, met de fiets op de standaard gaan schilderen. Na afloop vouwde ik het doek terug op de bagagedrager en reed dan zo naar huis.
Mijn schilderij leek nergens op. Kees schilderde in een uur een prachtig schilderij van een koe tegen een muur. Ik was verrukt, dat iemand dat voor elkaar kon krijgen. ‘Eerst zet je heel schraal de donkere kleuren op en daarna, als je alle hoeken gehad hebt, de tekening er goed op staat, dan ga je ‘vetter’ werken en eindig je met de lichtste tonen. Niet bang zijn, soppen en koop betere penselen, zonder naad in de schachten’.

Kees Bol | de spullen op mijn tafel | 1990

We werden vrienden, hij ging mee als ik een auto ging kopen, bepaalde welk merk ik kocht, zelfs waarheen onze reis naar Frankrijk zou gaan. Ook leerde hij me geitenkaas eten en dat je van brandnetelscheuten een heerlijke gezonde soep kon koken. Zijn werk heeft me altijd geboeid, vaak blader ik door de boeken waarin het is afgedrukt. Na ieder bezoek aan hem kwam ik opgetogen thuis. Welke schilder gaat er als de sneeuw valt, de wind over de velden waait, naar buiten om daar iets moois van te maken. Kees kon ook fantastisch vertellen, ik kende veel verhalen van hem, ik vroeg hem vaak vertel nog eens van Pereke Bust of van je buurman, de slager. Kostelijke verhalen waar hij zichzelf nooit in spaarde. Ik zal hem echt missen, over niemand in mijn leven heb ik zoveel verteld als over Kees. Altijd dook hij weer op in mijn verhalen, we hebben jaren in één lokaal lesgegeven, de schuifdeuren stonden altijd open, dat ging heel goed. Wist ik me geen raad met een leerling, dan nam Kees dat over en andersom. Over Kees ben ik niet uitverteld, ik zal over hem blijven vertellen tot ik het niet meer kan. Ik kan dan ook niet anders dan hem heel veel liefs wensen, ook van Ans, die hem de laatste brief schreef en die hij nog gelezen heeft, ook vaarwel van onze kinderen.
Met Kees is niet alleen een groot schilder, maar een heel tijdperk gestorven.

Met lieve groet, Har

mededeling 1

Har Sanders neemt deel aan de Elfde Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling in Museum Mohlmann te Appingedam. Deze expositie is te zien van 6 september t/m 13 december 2009. Er nemen 80 realisten en figuratieven aan deel.